woensdag 25 september 2013

Column Lisette, 25 september 2013


Lisette

vrouw - moeder - zus - tante - docente - creatief - gewichtsconsulente - broodbakken - groentetuintje - voeding

Het is een raadsel waarom ik nu opeens zo regelmatig borduuropdrachten krijg! Voor een opdracht kon mijn leverancier geen dekentje meer leveren, dus kocht ik er een bij de babyzaak hier in de stad. Met de verkoopster raakte ik in gesprek over mijn borduurwerk en ze reageerde heel enthousiast. En uiteindelijk moest ik wel antwoorden met: ik wil hier ook wel een keertje komen borduren!
Vrolijk liep ik de winkel weer uit, mijn kaartje had ik achter gelaten en na twee weken zou ik door de chef teruggebeld worden. Als het niet door zou gaan, dan zou ik ook wat horen, dat vond ze wel zo netjes.
Vier weken gingen er voorbij… en op een telefoontje zat ik niet meer te wachten! Zo’n grote babyzaak gaat mij toch niet uitnodigen… dacht ik… Maar wat bleek nu? De chef was op vakantie geweest en kon mij niet eerder bellen. Ze vond het zo’n geweldig idee, zodat ik volgend weekend al bij de Prenatal zit!
Tussen mijn werk op school, mijn cliënten, mijn gezinnetje en mijn borduuropdrachtjes door, bereid ik mij in een paar dagen voor om: ‘’mijzelf op de kaart te zetten’’. Bij de Prenatal staat er donderdagavond, zaterdag en zondag een tafel voor mij klaar en kunnen mensen producten kopen. Vervolgens kunnen ze bij mij een bestelling opgeven,  om er een naam op te laten borduren!
In een digitaal fotolijstje staat een verzameling van foto’s van mijn eerder gemaakt werk. Ik heb nieuwe visitekaartjes besteld… waarschijnlijk komen deze net te laat binnen, dus daar moet ik nog iets op verzinnen. Ook neem ik mijn kleine borduurmachine mee, zodat ik ook ter plekke wat kan maken. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat lopen en wat eruit kan volgen!
Het lastige is wel, dat er tussen de opdrachten door ook cliënten komen. Mijn borduurgedeelte is afgeschermd met een gordijn, die schuif ik open als ik borduur. De tafel ligt dan al snel vol en dat berg ik dan weer snel achter het gordijn als er een cliënt komt. Als ik nog meer opdrachten ga krijgen, dan zal het wel steeds lastiger worden… Dus kwam Jelle met het (briljante) idee, dat ik de borduurmachine wel in de garage kan zetten. En ook dat naast mijn zolder de cv-kast zit, en dat biedt ruimte voor een klein keukenblokje in mijn praktijkruimte. Jelle had alleen niet bedacht, dat als hij mij één vinger geeft… ik zijn beide handen pak!
Want... in mijn gedachten is de hele garage al ingericht als atelier en heeft mijn praktijk een heel handig keukentje (ipv een keukenblokje)! Ach, hij moet gewoon even aan het idee wennen dat hij ook makkelijk buiten kan boren en zagen. Die garage is wat mij betreft helemaal niet nodig als garage!
Nu trek ik mijn wandelschoenen aan, want er komt zo een cliënt. Vandaag doe ik de eerste ‘walk & talk’. Een consult hoeft niet altijd aan een tafel. Ik wil laten zien, dat je bewegen ook kan combineren. Het werkboek gaat mee, ze kan al haar vragen gewoon stellen en ze is lekker in beweging! Deze week heb ik wel twee grote paraplu’s aangeschaft...


Tot volgende week!

Geen opmerkingen: